این پژوهش توسط سارینا شعبانی در سال ۱۴۰۰ در مقطع کارشناسی ارشد رشته علوم اقتصادی- توسعه اقتصادی و برنامهریزی در دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، تحت راهنمایی دکتر رزیتا مؤیدفر و مشاوره دکتر نعمتالله اکبری انجام شده است.
مطالعه حاضر به بررسی رابطه بین توسعه منطقهای و سرمایه اجتماعی میپردازد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که توسعه نابرابر مناطق تأثیر مستقیمی بر کاهش سطح سرمایه اجتماعی دارد. برای سنجش این رابطه، پژوهشگر از دادههای پیمایش ارزشها و نگرشهای ایرانیان در سالهای 1379، 1382 و 1394 استفاده کرده است. شاخص ترکیبی توسعه مناطق با روش آنتروپی شانون و شاخص سرمایه اجتماعی با روش میانگین وزنی محاسبه شدهاند.
نتایج حاکی از آن است که استانهای کمتر توسعهیافته از سطح پایینتری از سرمایه اجتماعی برخوردارند. این رابطه در تمام سالهای مورد مطالعه ثابت بوده است. همچنین با افزایش نابرابری در توسعهیافتگی مناطق، شکاف سرمایه اجتماعی نیز افزایش مییابد. این رابطه بهگونهای است که با افزایش نابرابریهای منطقهای، موانع اجتماعی بین گروههای مختلف نیز افزایش یافته و فرصتهای تعامل و اعتمادسازی کاهش مییابد. از سوی دیگر، نابرابری توسعه منجر به شکلگیری احساس بیعدالتی شده که خود عاملی بازدارنده در ایجاد سرمایه اجتماعی است.
این یافتهها با مبانی نظری پژوهش که کاهش اعتماد اجتماعی را عامل شکست بازار و موانع توسعه اقتصادی میدانند، همخوانی دارد. پژوهش نشان میدهد توزیع ناعادلانه امکانات و خدمات عمومی نهتنها انسجام اجتماعی را تضعیف میکند، بلکه اولویتبندیهای متفاوت گروههای اجتماعی را نیز دچار اختلاف کرده و سرمایه اجتماعی را کاهش میدهد.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟