اثر بدهی و نابرابری درآمدی بر رشد درآمد سرانه به تفکیک استانهای کشور
کارشناسی ارشد- 1396
پدیدآور: مائده عبدی گلباغی استاد راهنما: سجاد برخورداری دورباش استاد مشاور: محسن مهرآرا
دانشگاه تهران، دانشکده اقتصاد
چکیده: پس از رکود جهانی 2009 مقالات متعددی به بررسی رابطه غیرخطی بدهی رشد پرداختند، مطابق نظریات سنتی علیت از سمت بدهی به رشد است و در سطوح متوسط، افزایش بدهی، رفاه و رشد اقتصادی را بهبود میبخشد اما در سطوح بالا به رشد اقتصادی صدمه وارد میکند. اخیرا در برخی پژوهشها رابطه غیرخطی بدهی عمومی رشد برای دیگر اقلام بدهی نظیر بدهی خانوار و بدهی شرکتی نیز مطرح شده است، نکته حائز اهمیت، پاسخ به این سوال است که در چه هنگامی افزایش بدهی منجر به کاهش رشد اقتصادی میشود؟ نتایج به دست آمده از مطالعات مختلف به نقاط آستانه متفاوتی اشاره داشته است. در پژوهش حاضر به دنبال بررسی وجود رابطهی غیر خطی بدهی خانوار رشد درآمد سرانه در سطح منطقهای شامل 31 استان و در بازه زمانی 1384-1394 هستیم. همچنین متفاوت بودن نقاط آستانه در استانها را در ارتباط با ناهمگنی این رابطهی غیرخطی یادشده بررسی میکنیم. باتوجه به نتایج بهدست آمده از برآورد مدل، فرضیه منوط بر رابطه U معکوس بدهی رشد و اثر نابرابری درآمدی بر ناهمگنی رابطه مذکور با استفاده از داده های استان های ایران مورد تایید قرار میگیرد؛ استانهایی که نابرابری درآمدی بالایی دارند حدآستانه بالاتری را تجربه خواهند کرد و از این حیث سود بیشتری از ایجاد بدهی کسب خواهند کرد و استانهایی که نابرابری درآمدی اندکی دارند زودتر به نقطهی چرخش اثر میرسند اما حساسیت رشد اقتصادی به تغییر بدهی در این گروه بیشتر است. مفهوم آن این است که سیاستهای ارتقا دهنده توزیع عادلانه درآمد تا هنگامی که به نقطه آستانه بدهی نرسیدهایم رشد اقتصادی را افزایش میدهد. برای مثال استان تهران و هرمزگان، با توجه به توزیع درآمدی متفاوت خود حد آستانه بدهی مختلفی را نشان میدهند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟