تحلیل نابرابری جنسیتی در فضاهای شهری: ارائه راهکارهایی برای ارتقا برابری در نواحی مرکزی شهر ساری
کارشناسی ارشد- 1396
پدیدآور: مهشید احمدی کلیجی استاد راهنما: ایرج اسدی استاد مشاور: محمدرضا حقجو
دانشگاه مازندران، دانشکده هنر و معماری
چکیده: یکی از مهمترین دغدغههای طراحان و برنامهریزان در خلق و ارتقا کیفیت فضاهای شهری، رسیدن به نوعی از فضاهای جمعی است که بتواند تعادلی پایدار میان حضور اقشار مختلف اجتماعی و مشارکت و فعالیت آنها در عرصههای عمومی شهری برقرار نماید. اما در برنامهریزیهای صورت گرفته تاکنون، زنان به عنوان قشر مهمی از جمعیت فعال شهرها نادیده گرفته شده و همچنان با محدودیتهای فراوانی برای حضور در فضاهای شهری مواجه هستند. به همین سبب تحلیل نابرابریهای اعمال شده بر زنان و رسیدن به چارچوب برنامهریزی یکپارچه برای رفع موانع و محدودیتهای پیشروی آنان بیش از سایر اقدامات در برنامهریزی شهری ضروری مینماید. این پژوهش ضمن بررسی محدودیتهای زنان در سه عرصهی کالبدی، اجتماعی و اقتصادی به معرفی مفهوم برنامهریزی جنسیتی به عنوان راهکاری در جهت رفع نابرابری جنسیتی پرداخته و اهداف و معیارهای آن را در خصوص توسعه مراکز محلی، زیرساختهای اجتماعی، مسکن، فضاهای عمومی و حمل و نقل مشخص میسازد. همچنین به منظور بررسی جوانب مختلف موضوع یک فضای عمومی شهری(مرکز شهر ساری) را مورد بررسی قرار داده و شاخصهای نابرابری جنسیتی را در این فضا بوسیله مشاهدات میدانی و توزیع پرسشنامه مورد تحلیل قرار میدهد. دادههای حاصل از تحلیلهای آماری صورت گرفته بر نتایج پرسشنامه (آزمون تی و همبستگی) نشان دادهاند که در فضای عمومی مورد مطالعه شاخصهای نابرابری جنسیتی وجود داشته و از میان 7 شاخص مورد بررسی قرار گرفته در پرسشنامه 5 شاخص از دیدگاه زنان باعث ایجاد نابرابری و کاهش تمایل آنان به حضور در فضاهای عمومی شده است. همچنین نتایج این تحقیق حاکی از آن هستند که وظایف مراقبتی زنان نیز بر کاهش توان استفاده از فضا و افزایش نابرابری جنسیتی موثر است.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟