بررسی ارتباط سالمندی جمعیت و نابرابری درآمدی در ایران
کارشناسی ارشد- 1396
پدیدآور: فاطمه پاگردعلیشاهی استاد راهنما: سهیلا پروین
دانشگاه خاتم، دانشکده علوم انسانی
چکیده: افزایش نرخ امید به زندگی مدیون پیشرفتهای علمی در حوزه بهداشت و سلامت بود که همگام با توسعه اقتصادی از کشورهای توسعهیافته آغاز و با سرعت به کشورهای دیگر هم رسید، که نتیجه آن افزایش جمعیت بود. در سال 1968 رشد جمعیت به بالاترین نرخ یعنی 09/2 درصد رسید. پس از آن با گسترش صنعتی شدن نرخ زاد و ولد رو به کاهش گذاشت. این فرایند ساختار سنی جمعیت را تغییر داد. از پیامدهای مهم آن تأثیر بر بازار کار و بسیاری از شاخصهای دیگر اقتصاد کلان مثل قیمتها، افزایش مخارج بهداشتی هزینههای حمایت و… میباشد. سالمندی جمعیت، آینده اجتنابناپذیر اغلب کشورها و در ایران با سرعت بیشتر میباشد. مراحل مختلف گذار ساختار سنی، ابعاد گستردهای را به همراه خواهد داشت. این مطالعه به بررسی ساختار سنی جمعیت و تأثیر آن بر توزیع درآمدها طی دوره زمانی 1364 تا 1394 پرداخته است. براساس برآورد ضرایب جینی هزینه (درآمد) خانوار در مناطق مختلف شهری و روستایی در گروههای سنی سرپرست خانوار، همراه با افزایش سن سرپرست خانوارها، توزیع نابرابر درآمد در گروههای مذکور افزایش مییابد. بالاترین نابرابری مربوط به گروه سنی 65 سال و بالاتر میباشد. به این ترتیب حتی اگر دیگر نیروهای تأثیرگذار بر نابرابری، مثل تورم، سیاستهای اقتصادی و … متوقف شوند، سالمندی جمعیت نیروی بالقوهای است برای رشد نابرابری. این فرآیند هم در مناطق شهری و هم روستایی وجود دارد.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟