برنامهریزی برای کاهش نابرابری فضای شهری با تاکید بر عدالت اجتماعی (نمونه موردی: منطقه 7 شهر تهران)
کارشناسی ارشد- 1396
پدیدآور: امیر کیقبادی استاد راهنما: مهدی بهرامپور
دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر قدس، دانشکده معماری و شهرسازی
چکیده: رشد سریع شهرنشینی، مشکلات متعددی را در شهرهای کشورهای کمتر و بیشتر توسعهیافته به همراه داشته است. از جمله عمدهترین این مشکلات، نابرابریهای فضایی است که گسترش و بسط آن، ساختار فضایی شهرها را دچار تغییر و تحول میکند، عدالت اجتماعی به معنای احترام به حقوق دیگران و رعایت مصالح عمومی می باشد. تداوم نابرابریهای فضایی و افت کیفیت زندگی در برخی نواحی خرد شهری و نارسایی شیوههای موجود، ضرورت تمهید و اختیار شیوههای متفاوت اما امکانپذیر در برنامهریزی و مدیریت شهری را مطرح میسازد. هدف این تحقیق بررسی برنامهریزی برای کاهش نابرابری فضای شهری با تاکید بر عدالت اجتماعی منطقه 7 کلانشهر تهران با استفاده از مدل هایSWOT ضریب تغییرات CV میباشد طبق یافتههای این تحقیق نابرابریهای کالبدی و عدم توزیع مناسب درکاربریهای، وجود بافت فرسود، عدم تخصیص سرانههای ورزشی، فضای سبز، آموزشی در نواحی منطقه بسیار مشهود میباشد. وجود این نابرابری ناشی از عدم مدیریت صحیح و داشتن برنامه هدفمند و مدون در پراکنش و ایجاد فضایهای شهری مطلوب بر اساس طرح تفضیلی و همچنین هجوم فزآینده و تبدیل کاربریها از مسکونی به ادارات، کارگاهها در منطقه میباشد. این امر منجر به تمرکز جمعیت در برخی از نقاط شهر میشود و بازتاب فضایی توزیع ناعادلانه خدمات شهری، میباشد. شرایط تحقق عدالت اجتماعی را میتوان به توزیع متوازن کاربری اراضی شهری، تجدید نظر در نحوه تهیه طرحهای جامع و تفضیلی و توجه ویژه به نواحی بحرانی و آسیبپذیر اشاره نمود.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟