عنوان کتاب: توسعه منطقهای در ایران؛ رویکردها و تحلیلها
نویسنده: میر قاسم بنیهاشمی
ناشر: پژوهشکده مطالعات راهبردی
سال انتشار: 1399
نظام برنامهریزی در ایران در چند دهه گذشته تلاشهای گستردهای را برای دستیابی به اهداف کلان توسعه و گذار به جامعهای پیشرو تجربه کرده است. تدوین و اجرای پنج برنامه عمرانی پیش از انقلاب و اجرای شش برنامه توسعه در جمهوری اسلامی و نیز تدوین سند چشمانداز ۲۰ ساله و اخیراً تدوین سند ایرانی- اسلامی پیشرفت، بیانگر دغدغهٔ دائمی دولتها برای تحقق پیشرفت ملی و خروج از چرخه عقبماندگی بوده است. با توجه به مختصات ژئوپلیتیکی و جامعهشناختی کشور یکی از اهداف مهم نظام سیاستگذاری، دستیابی به توازن و تعادل منطقهای و کاهش نابرابریهای زیرساختی و تعدیل شکافهای ساختاری و سرزمینی است. برنامههای بلندمدت اقتصادی در ایران هرچند در سطح ملی با دستاوردهای معینی مانند گسترش زیرساختها و رشد تولید ناخالص ملی در دو رژیم سیاسی همراه بوده، ولی الگوی رشد و توسعه ملی تمرکزگرا زمینهای برای رشد نامتوازن و درمجموع بسترساز ظهور عدم تعادل منطقهای در کشور شده است. در یک رویکرد بلندمدت، چنین الگویی از توسعه علاوه بر اینکه به لحاظ مدیریت بهینه منابع و توان بهرهگیری از ظرفیتهای محلی- منطقهای بسیار ناکارآمد است، چالشهای ساختاری و آسیبهای کلان ناشی از آن محرک پیامدهای امنیتی دامنهداری برای دولتها بوده و در برخی مقاطع تاریخی به زمینهای برای برخی ناامنیها و بیثباتیها و تعمیق شکافها در مناطق پیرامونی کشور تبدیل شده است. ازاینروست که در این مجموعه مقاله به واکاوی و آسیبشناسی برنامهها و فرایندهای توسعه در ایران پرداخته شده است.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟