کارشناسی ارشد- 1391
موضوع: جغرافیا
پدیدآور: قربانعلی جعفری استاد راهنما: غلامحسن حیدری استاد مشاور: نسرین خانیها
دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، مجتمع دانشگاهی ولیعصر (عج) – دانشکده ادبیات و علوم انسانی
چکیده: نابرابریهای ناحیهای با شاخصهای متعددی مانند درآمد، میزان سواد، سرمایه گذاری و غیره در سطوح مختلف از جمله درسطح ملی وناحیهای قابل مطالعه و بررسی است. مکان گزینی صنایع معمولاً بر اساس منابع موجود در نواحی مختلف، نیاز نواحی، نیروی انسانی ماهر و با یک آیندهنگری در سطوح مختلف ملی و ناحیهای صورت میگیرد. عدم رعایت موارد فوق منجر به رشد ناموزون در بعضی از نواحی شده و از طرفی مشکلاتی را هم برای ناحیه صنعتی شده و هم برای سایر نواحی اطراف بوجود میآورد؛ ازجمله هجوم جمعیت سایر نواحی به ناحیه صنعتی شده و تراکم بیش از حد جمعیت در آن و مشکلات حاشیهنشینی، بزهکاری، آلودگی بیش از حد و غیره را منجرخواهدشد و از طرفی در نواحی غیرصنعتی فقر، بیکاری، رویآوردن به شغلهای کاذب و دیگر مشکلات بوجود خواهد آمد. دیدگاههای علمی در مکانگزینی صنایع ایران کمترین نقش را داشته که به تمرکز شدید صنعت در چند استان خاص مخصوصاً تهران منجر شده و مشکلات متعددی را برای دولت مرکزی به وجود آوردهاست؛ اما سایر استانهای کشور به علت نداشتن امکانات و تأسیسات زیربنایی از حداقل سرمایهگذاری در بخش صنعت برخوردار بوده و با فقر و درنتیجه عدم نارضایتی مردم روبه رو هستند. این تحقیق با روش توصیفی – تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانهای، درپی بررسی نابرابری های ناحیهای در استقرار صنایع در ایران بطور عام و بصورت موردی مطالعه استان گیلان، از دیدگاه جغرافیای سیاسی است. نتایج حاصله بیانگر این مسئله است که نابرابریهای ناحیهای در استقرار صنایع به شکل حاد در استان گیلان وجود دارد. در حقیقت مکان گزینی صنایع در ایران تنها به چند استان خاص محدود میشود. این در حالی است که استان گیلان نیز به دلیل ضعف مدیریت در مکان گزینی صنایع، از این نابرابری رنج میبرد.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟